فیلم The Conjuring: Last Rites حقایق واقعی پرونده «اسمورل» را نادیده میگیرد
انتظارها از The Conjuring: Last Rites بالا بود؛ چون این اثر بهعنوان آخرین قسمت از مجموعهی محبوب کانجورینگ معرفی شد. فیلم پایان نسبتاً رضایتبخشی برای اِد و لورین وارن رقم زد و بازنشستگی آنها را پس از سالها فعالیت به تصویر کشید. با این حال، فیلم یک ایراد اساسی دارد: بخش مهمی از داستان واقعی که فیلم بر اساس آن ساخته شده، بهطور جدی در روایت نادیده گرفته شده است.
تمرکز بیش از حد روی خانواده وارن
فیلم در بخش پایانی نشان میدهد که اد و لورین تصمیم به بازنشستگی میگیرند تا از خودشان و همچنین دخترشان جودی و نامزدش تونی محافظت کنند. طبیعی است که خانواده وارن همیشه قلب این فرنچایز بودهاند، اما تمرکز مطلق روی آنها باعث شد خانواده اسمورل – که در واقعیت قربانی اصلی این پرونده بودند – کاملاً به حاشیه رانده شوند.
فیلم در نیمه اول کمی به اسمورلها میپردازد؛ صحنههایی مثل سقوط چراغ سقفی روی میز آشپزخانه بعد از ورود آینهی نفرینشده، تسخیر شدن جک اسمورل در رختخواب، یا حملهی روح تبر به هدر اسمورل از لحظات بهیادماندنی هستند. اما همین حضور کوتاه خیلی زود کنار گذاشته میشود تا تمام توجه روی وارنها متمرکز شود.
این تغییر زاویه دید باعث میشود خانواده اسمورل در فیلم شخصیتی فراموششدنی باشند، در حالی که در واقعیت آنها بیش از ده سال با پدیدههای ماورایی دست و پنجه نرم کردند؛ خیلی پیشتر از زمانی که وارنها سراغشان بیایند.
تغییرات داستان واقعی
یکی از مشکلات اصلی فیلم این است که روایت را بهگونهای تغییر میدهد که گویی وارنها بلافاصله پس از شروع حوادث وارد ماجرا شدند، در حالی که در دنیای واقعی، خانواده اسمورل مدتها تحت آزار و حمله موجودات ناشناخته بودند.
حتی در اوج داستان، جایی که تقابل اصلی فیلم رخ میدهد، خانواده اسمورل تقریباً بهطور کامل از صحنه خارج میشوند. این تصمیم باعث میشود برخلاف خانوادههای قبلی در فیلمهای کانجورینگ (مثل پِرونها در قسمت اول یا هاجسونها در قسمت دوم)، اسمورلها کوچکترین تاثیر ماندگاری روی مخاطب نداشته باشند.
واقعیت این است که در پروندهی واقعی، حتی وارنها هم نتوانستند مشکل اسمورلها را حل کنند و در نهایت این یک کشیش محلی بود که توانست خانه را از ارواح خبیث پاکسازی کند. اما فیلم بهخاطر نیاز به یک پایان دراماتیک برای اد و لورین، این بخش از حقیقت را حذف کرده است.
اسمورلها: قربانیانی که فراموش شدند
پروندهی اسمورل در دههی 80 میلادی یکی از معروفترین ماجراهای ماورایی بود که رسانهها زیاد به آن پرداختند. با این حال، در The Conjuring: Last Rites هیچ اثری از اهمیت واقعی این خانواده دیده نمیشود.
اگرچه منطق داستانی ایجاب میکرد تمرکز روی وداع اد و لورین باشد، اما حذف کامل نقش پررنگ اسمورلها به فیلم ضربه زد. حتی اگر قرار نبود آنها قهرمان اصلی باشند، دستکم میتوانستند زمان بیشتری روی پرده داشته باشند تا عمق تراژدیشان به تصویر کشیده شود.
نتیجه این است که خانواده اسمورل در مقایسه با دیگر خانوادههای حاضر در مجموعه، کمرنگترین و فراموششدنیترین هستند. جالب اینکه وقتی در پایان فیلم خانوادههای قبلی دوباره ظاهر میشوند، طرفداران واکنش مثبتی نشان میدهند، اما بعید است بازگشت اسمورلها هیجان مشابهی ایجاد کند.
در یک جمله: The Conjuring: Last Rites بهجای آنکه به ترسناکترین بخش ماجرای واقعی بپردازد، بیش از حد درگیر خداحافظی با وارنها شد و در این مسیر یکی از تاثیرگذارترین پروندههای ماورایی تاریخ را قربانی کرد.
نظرات کاربران