در سال ۲۰۱۰، پژوهشگران چینی در حالی که اسکلت تقریبا کامل یک ichthyosaur (ایکیتیوسور) ۲۴۰ میلیون ساله را با نام Guizhouichthyosaurus (گوئیژوچتیوسور) کشف کردند، متوجه راز نهفتهای در آن شدند. درون معده این (خزنده) دریاییِ منقرضشده، بقایای یک خزنده دریایی دیگر به طول ۱۲ فوت (حدود ۳.۶ متر) وجود داشت.
بر اساس گفتههای دانشگاه کالیفرنیا، دیویس، هنگامی که ایکتیوسور ۱۵ فوتی (حدود ۴.۵ متر) Guizhouichthyosaurus، خزنده دریایی دیگری را که کمی از خودش کوچکتر بود بلعید و پس از آن مرد، بیآنکه بداند، اولین مدرک مستقیم از پدیده “درندهخواری بزرگ” (مگاپدريشن) را حفظ کرد.
پروفسور Ryosuke Motani (ریوسوکه موتانی) از دانشگاه کالیفرنیا، دیویس، که یکی از نویسندگان همکار این مطالعه است که اکنون در مجله iScience منتشر شده است، میگوید: «ما هرگز بقایای تجمیعشده (با استخوانهای به هم وصل) یک خزنده بزرگ را در معده شکارچیان غولپیکر دوران دایناسورها، مانند خزندگان دریایی و دایناسورها پیدا نکردهایم.»
«ما همیشه بر اساس شکل دندانها و طراحی آروارهها حدس میزدیم که این شکارچیان باید از طعمههای بزرگ تغذیه میکردند، اما اکنون شواهد مستقیمی داریم که اینطور بوده است.»
بر اساس گزارش شبکه خبری فاکس، «ایکیتیوسور» به معنی «مارمولک ماهی» است. این گروه از خزندگان دریایی ۲۵۰ میلیون سال پیش، پس از رویدادی به نام «مرگ عظیم» (بزرگترین رویداد انقراض جمعی ثبتشده در تاریخ) ظاهر شدند. فورانهای آتشفشانی در آن دوره باعث تغییرات آب و هوایی شد که منجر به نابودی ۹۶ درصد از گونههای دریایی گردید.
ایکیتیوسورها بدنی شبیه به ماهی داشتند، قابل مقایسه با ماهیهای تن امروزی، اما مانند نهنگها یا دلفینها هوا تنفس میکردند. از آنجایی که جایگاه آنها به عنوان ابرشکارچیان دوران ماقبل تاریخ همیشه زیر سوال بوده، کشف یک نمونه تقریبا کامل فسیلشده در استان گویژو چین در سال ۲۰۱۰، دستاورد بزرگی بود.
محققان توده استخوانهای دیگری را در معده این نمونه مشاهده کردند و آنها را متعلق به گونه دیگری از خزنده دریایی به نام «Xinpusaurus xingyiensis» شناسایی کردند. این گونه به گروهی به نام «تالتوراسور» تعلق داشت و نمونه کشفشده بیشتر شبیه مارمولک بود تا ایکتیوسور.
تالتوراسورها عموما بدنی لاغرتر از ایکتیوسورها داشتند. این بدان معناست که اگرچه Guizhouichthyosaurus فقط سه فوت (حدود ۹۰ سانتیمتر) از طعمه خود بلندتر بود، اما بدنی بسیار حجیمتر داشت. در نهایت، کل قسمت میانی تالتوراسور در شکم این درندهخوار بزرگ (مگاپداتور) پیدا شد.
در نزدیکی محل کشف، بقایایی شبیه به بخش دم نیز پیدا شد
به طور معمول تصور می شود که درندگان بزرگ برای تکه تکه کردن طعمه خود به دندان های بسیار بزرگ نیاز دارند. در همین حال، Guizhouichthyosaurus دندان های کوچک و میخ مانندی داشت که کارشناسان بر این باور بودند که برای شکار جانوران نرم شبیه به ماهی مرکب که در آن زمان در اقیانوس ها فراوان بودند، سازگار شده است.
با این حال، Motani و همکارانش بسیار بیشتر متقاعد شده اند که Guizhouichthyosaurus از دندان های خود برای گرفتن طعمه استفاده می کرده است – و سپس با نیروی گاز گرفتن، ستون فقرات آن را می شکسته است. بخش میانی بازیابی شده تالتوراسور گواه این موضوع است، زیرا به احتمال زیاد ناتوان شده، پاره پاره شده و سپس بلعیده شده است.
این استراتژی توسط درندگان امروزی مانند نهنگهای قاتل، فکهای پلنگی و تمساحها به کار گرفته میشود.
در حالی که هنوز مشخص نیست نزدیکترین خویشاوندان زنده ایکتیوسورها کدام مهرهداران امروزی هستند، کارشناسان معتقدند که آنها شاخهای از دیاپسیدها بودهاند – گروهی که شامل دایناسورها، پتروسورها و پرندگان میشود. برخی از محققین دیگر نیز ایکتیوسورها را خویشاوندان دوردست لاکپشتهای دریایی میدانند.
با کشف بقایای فسیلی بیشتر، متخصصان همچنان در حال یادگیری در مورد ایکتیوسورها هستند. شاید حیرتانگیزترین مورد، حادثهای در سپتامبر ۲۰۱۹ بود – زمانی که یک انگلیسی فسیل ایکتیوسوری را رونمایی کرد که به گفته او، اجداد مسیحیاش آن را برای حفظ ایمان خود دفن کرده بودند.
بعد از خواندن درباره این «درندهخوار بزرگ» ۲۴۰ میلیون ساله که خزندهای ۱۲ فوتی در شکم داشت، میتوانید در مورد ۱۰ حیوان وحشتناک دوران ماقبل تاریخ که دایناسور نبودند، بخوانید. سپس، در مورد «جد تمام حیوانات» که در فسیلهای ۵۵۵ میلیون ساله استرالیا کشف شد، مطالعه کنید.
منبع: allthatsinteresting
نظرات کاربران