نگاهی به فیلم The Revenant از گور برخاسته

به سکانس هسته ی فیلم میرسیم، خیلی قابل تامل است که هسته ی فیلم در همان ابتدا وقتی که سوال های زیادی در ذهن بیننده بدون پاسخ مانده اتفاق بیفتد. خرس به گلس حمله میکند، مادری که نگران توله هایش است احساس خطر را به صورت غریزه اش نشان میدهد، حال گلس زخمی شده، آنقدر که بعضی زیر لب کار اورا تمام شده می‌دانند اما فرمانده شان اورا همراه خودشان می‌آورد تا جایی که انتقال گلس بر روی چوب بسیارسخت می‌شود، حال فرمانده از دونفر میخواهد که گلس را نگهداری کنند، اینجا شخصیت فرمانده ساخته میشود اما هیچ گونه پردازشی صورت نمیگیرد!

 پردازش شخصیت وی بعد ها اتفاق میفتد و همین امر تکنیکی زیبا و همان سبک مخصوص ایناریتو است که درباره اش حرف میزدیم. آن دونفر از لحاظ فکر و اعتقاد باهم فرق دارند، یکی دلسوز و دیگری بیخیال نسبت به گلس و اما جایی که گلس حس نفرتش به جوش می آید زمانی است که تام هاردی از او می‌خواهد تا اورا خلاص کند، پلک های لئوناردو دیکاپریو شخصیت گلس را می‌سازند، فرد آرامی که خشم انبوه درونش فوران میکند و با کشته شدن پسرش نفرت و انتقام تمام وجودش را میسوزانند و حال در سرتاسر بدنش تنها انتقام تنها هدف ایناریتو از فیلم دیده میشود. بینظیر حس انتقام نشان داده میشود، آن همه تلاش برای طی کردن طبیعت وحشی در برابر انسانی تنها، بی دفاع که تنها سلاحش برای پیشروی انتقام است و بس.

 به پایان فیلم میرسیم، بالاخره گلس را پیدا کردند و تام هاردی فرار میکند، در طبیعت پنهان می‌شود و گلس این را میداند، میداند که ” بازگشت همه به سوی طبیعت است ” به دنبالش می‌روند و طی ترفندی فوق العاده زیرکانه از فیلمساز که از جسد فرمانده استفاده شده بود اولین شلیک به سوی تام هاردی صورت میگیرد. همدیگر را دنبال می‌کنند و بازهم اکشن ظریف ایناریتو بیانگر داستان می‌شود تا جایی که تنها هدف ایناریتو به صورت نتیجه گیری توضیح داده می‌شود ” انتقام، به دست خالق است نه ما “