نقد و بررسی بازی Silent Hill 2 Remake | یک بازگشت باشکوه

Silent Hill 2 داستان جیمز ساندرلند را روایت می‌کند، مردی که به دنبال همسرش، مری، به شهر غم‌انگیز Silent Hill می‌آید. مری نامه‌ای به او نوشته و خواهان دیدن او شده است، با وجود اینکه ظاهراً سه سال پیش فوت کرده است. برای جیمز و بازیکن، این داستان ترسناک کلاسیک از یک فرد فراموشکار در محاصره ارواح، به زودی مانند پوست مرده از بین می‌رود و مجموعه ای از کابوس‌های سورئال را آشکار می‌کند که حال و هوا و زیبایی‌شناسی را به شیوه‌ای ترکیب می‌کنند که به طور عمدی گیج‌کننده و ناراحت‌کننده است. این در نهایت به چیزی جان می‌بخشد که ممکن است برای بازیکنان آشنا باشد، اگر فقط به این دلیل که Silent Hill 2 اصلی بیش از دو دهه است که به عنوان یک نقطه عطف برجسته در این ژانر شناخته می‌شود.

شهر و ساکنان آن مانند صحنه و شخصیت‌های یک خواب عمل می‌کنند که ممکن است هنگام بیداری آن را به طور نیمه‌کامل به یاد بیاورید. حرکت در Silent Hill اغلب مفاهیم اساسی در مورد اینکه یک شهر حتی چیست را نقض می‌کند، که با وجود نرده‌های عظیم پوشیده شده در ملحفه‌های کثیف که ناگهان برخی از خیابان‌ها را به پایان می‌رسانند، مشهود است. به نظر می‌رسد که آن‌ها برای قرنطینه کردن شهر از دنیای بیرون وجود دارند، اما مه غلیظ آنقدر فضای زیادی را در بر می‌گیرد که بلافاصله و بی‌وقفه احساس می‌شود که هیچ مکان دیگری ممکن است وجود داشته باشد.

گویی Silent Hill مکانی روی نقشه نیست، بلکه مکانی در ذهن است و بازی با مهارت با عدم وضوح آن در این زمینه بازی می‌کند. این بازی هندسه اقلیدسی را به نفع بیمارستان‌های فرسوده، آپارتمان‌های پیچ در پیچ و زندان‌های کهنه کنار می‌گذارد که پس از ورود، خود را به عنوان فضاهای بی‌نهایت وسیع، تاریک و محدود نشان می‌دهند. جیمز در آنجا خوشایند نیست و هر چقدر هم که فرد عاقلی بخواهد برگردد و به سمت خروجی برود، یک دست مبهم سرنوشت او را در هر پیچ به عمق شهر می‌کشد.

گفتگوها بین جیمز و سایر مسافران گم‌شده در مه شهر با حالتی مشابه از عدم واقعیت پیش می‌رود. شهر مجازی متروک خانه تعداد کمی از افراد است، که هر کدام به نظر می‌رسد که به طور ناخودآگاه به این مکان فراخوانده شده‌اند، مانند جیمز. مردم چیزهایی می‌گویند که ممکن است برای کسی مثل او، یک غریبه که تازه وارد شده است، یا بازیکن، که درست در کنار اوست، منطقی نباشد. اما وقتی جیمز به نظر می‌رسد که حرف‌های آن‌ها را به صورت ظاهری می‌پذیرد، این اثر مورد نظر را برای شما به عنوان بازیکن ایجاد می‌کند. این مانند وارونه‌سازی طنز نمایشی است، جایی که به نظر می‌رسد شخصیت‌ها چیزی را می‌دانند که شما نمی‌دانید، اما آن‌ها نیز به طور مخرب آن را از شما پنهان نمی‌کنند.

شما قرار نیست آن را خیلی بفهمید، حداقل همیشه نه، و مطمئناً بلافاصله. گفتگوهای اولیه این کیفیت عجیب را نشان می‌دهند و قبل از اینکه بتوانید تشخیص دهید چیزی را از دست داده‌اید، بازی شما را خیلی دور به داخل راز اصلی خود کشانده است تا ارزش خروج زودهنگام را داشته باشد، مانند تجربه خود جیمز.

تمام این ویژگی‌های فانتوم‌گونه شهر با یک موسیقی متن باورنکردنی از آکیرا یامائوکا، آهنگساز قدیمی این سری، که همراه با چند نفر دیگر از بازی اصلی برای این پروژه بازگشته است، حتی خاص‌تر می‌شوند. نمره یامائوکا فراموش‌نشدنی است، حتی زمانی که اغلب عمداً با اتفاقاتی که روی صفحه می‌بینید در تضاد است. برخی از آهنگ‌ها لمس‌کننده و شیرین هستند، اما زمانی که در لحظات تاریک‌تر استفاده می‌شوند، فاسد و ترسناک می‌شوند، مانند زمانی که یک دختر جوان ظاهراً بی‌سرپرست ادعا می‌کند که با مری دوست بوده است، و رشد خصومت اتهامات او با آرامش موسیقی به زیبایی در تضاد قرار دارد.

در بازسازی، یامائوکا چندین آهنگ بازی اصلی را تنظیم مجدد کرده است که به اندازه همیشه مسحورکننده هستند. با شنیدن این آهنگ‌های اصلی آنقدر زیاد، برخی از تفاوت‌ها را بلافاصله متوجه شدم، اما هرگز نسخه‌های جدید را ناقص ندیدم. در Silent Hill همیشه یک خطر حاضر وجود دارد، بنابراین زمانی که این خطر با موسیقی واقعاً زیبا برطرف می‌شود، فقط طبیعت غیرعادی شهر را بیشتر به خانه می‌آورد. مانند جیمز، شما را مجبور می‌کند تا احساسات خود را درک کنید و همه چیزهایی را که فکر می‌کردید می‌دانید زیر سوال ببرید. احساس تسخیر نباید همچنین اینقدر ظریف باشد، اما به طور معمول، یامائوکا این تعادل غیرممکن را ایجاد می‌کند، مانند آواز یک پری دریایی که شما را به سمت یک جریان زیرین حیله‌گر هیپنوتیزم می‌کند.

ممکن است تمرکز زیاد بر جو بازی، طولانی و پیچیده به نظر برسد، اما برای درک اینکه دقیقاً این بازسازی چگونه اینقدر خوب شده است، حیاتی است. حال و هوای Silent Hill 2 نه تنها در سال 2001 شدید بود؛ بلکه بی‌نظیر بود و از آن زمان تاکنون، اغلب تقلید شده است. تنها اکنون، در بازسازی Bloober Team، تکرار شده است. اینکه آیا این تیم می‌تواند این کار خاص را انجام دهد یا نه، دلیل تردید در ذهن برخی از بازیکنان تا قبل از این بازی بوده است. این کار غیرقابل دستیابی به نظر می‌رسید، اما Bloober Team جادوی آن را دوباره به بطری ریخته است و طرفداران وحشت در همه جا، چه انتظار داشته باشند یا نه، از آن بهره‌مند می‌شوند.

فراتر از موسیقی، طراحی صدا در بازی قابل توجه است و بخش زیادی از تنش آن مدیون این کیفیت باورنکردنی است. باز هم، این باعث می‌شود که جهان احساس کند فراتر از درک است. بازسازی دیدگاه را از زوایای دوربین ثابت اصلی به سمت یک نمای مدرن از روی شانه تغییر می‌دهد، تغییری که اگر تیم مراقب نبود، ممکن بود برخی از ترس‌های آن را کاهش دهد. در عوض، محیط‌ها میزبان یک ناهنجاری از صداهای غیرانسانی، ساییدن فلزی و زمزمه‌های ظریف و نرم هستند که شما را به تعجب در مورد اینکه در هر گوشه‌ای چه چیزی وجود دارد، می‌کشانند.

اغلب دشمنان آنجا هستند، اما گاهی اوقات نیستند. این مانع از تکیه بر یک فرمول می‌شود. یک بار، من توسط ضربات لرزاننده اتاق یک هیولای نامرئی فراتر از دسترس چراغ قوه عمدتاً بی‌اثر من در حین حل یک پازل، شکنجه شدم، با فرض اینکه یک نبرد با رئیس به زودی پس از راه‌حل من دنبال خواهد شد. در پایان، من هرگز با آن موجود، هر چه که بودند، ملاقات نکردم، اما این ایجاد تنش است که بیشتر از هر نبردی که می‌توانستم داشته باشم، با خوشحالی به یاد خواهم آورد.

چنین تجربیات جدیدی در بازسازی Silent Hill 2 رایج است. هر اینچ از شهر با عشق بازسازی شده است و در بسیاری از موارد، گسترش یافته است، اما جوهر محیط‌های فراموش‌نشدنی بازی اصلی را دست نخورده نگه می‌دارد. برای کسانی که قبلاً Silent Hill 2 اصلی را تجربه کرده‌اند، همان ضربات اصلی داستان را در همان مکان‌های کلیدی در این بازسازی خواهید یافت. حتی چندین پایان بازی اصلی با الزامات ظاهراً یکسان (و هنوز تا حدودی مبهم) برای دستیابی به هر یک از آن‌ها بازمی‌گردند. اما همانطور که Bloober Team دو پایان جدید ساخته است، همچنین شهر را گسترش داده است. بازی اصلی حدود هشت ساعت طول می‌کشید تا بازیکنان جدید آن را تمام کنند؛ بازسازی تقریباً این زمان را دو برابر می‌کند. این بازی بسیار بزرگ‌تر از چیزی است که برخی ممکن است انتظار داشته باشند، و با این حال، به طور متناقض، هنوز هم احساس وفاداری می‌کند.