نقد فیلم One Flew Over the Cuckoo’s Nest

فیلم برداری با دوربین روی پایه و به روش تراولینگ انجام شده که در تمام مدت فیلم، حتی در صحنه های خشن و بحث و جدل و دعوا و فرار از مخمصه استفاده شده است . این نوع فیلم برداری امکان تأکید بر میزانسن و دکوپاژ را به کارگردان داده است . فورمن با حوصله در هر نما عناصر مورد نیاز را کنار هم چیده است به شکلی که اگر از هر نمای فیلم، عکسی بگیریم متوجه خواهیم شد که حتی زاویه قرار گرفتن هنر پیشه ها نسبت به هم و نسبت به کادر ارز یابی شده است.
جک نیکلسون چنان بازی خیره کننده ای از خود نشان می دهد که به خوبی نشان دهنده ی تغییر سبک ستارگان هالیوود در دهه ی هفتاد میلادی است. دیگر خبری از بازیگران قد بلند و خوش قیافه و قوی هیکل و بد اخلاق و خشن همچون آلن دولن، پاول نیومن، و گری کوپر نیست و بازیگرانی جوان با مهارت بسیار بالای بازیگری مثل رابرت دنیرو، آلپاچینو و داستین هافمن در حال جایگزین شدن بودند که از نظر خوش قیافگی و قد بلند اصلا در حد و اندازه ی دهه ی طلایی هالیوود یعنی دههٔ ۶۰ نبودند اما قدرت بازیگری آنها غیر قابل انکار است.
داستان فیلم به شدت جسورانه است و این بیمارستان روانی ها در اصل تمثیلی از جوامع مدرن و استبدادی است که روح آدمیان را تا آخرین حد ممکن تحت فشار قرار می دهند، به گونه ای که خود فرد نیز بعد از مدتی دیوانگی خود را قبول می کند و سعی می کند با قوانین احمقانه و دیکتاتور محور بیمارستان روانی ها کنار بیاید تا دچار صدمات و آسیب های کمتری شوند.