رتبه بندی بهترین مسابقات جان سینا در دبلیودبلیوای
اصطلاح GOAT (بزرگترین تمام دوران) تقریباً در هر صنعتی، از جمله WWE، به یک اغراق بیش از حد تبدیل شده است، اما یکی از معدود افرادی که این لقب به درستی به او اطلاق میشود، جان سینا است. او به مدت یک دهه به عنوان ستاره برتر، بار این شرکت را به دوش کشید و در نهایت با ریک فلیر (یکی دیگر از مدعیان GOAT) در کسب رکورد ۱۶ قهرمانی جهان برابری کرد تا اینکه در رسلمنیا 41 رکوردی تاریخی را شکست و هفدهمین قهرمانی خود را در آخرین سال حضورش در رینگ جشن گرفت.
در حالی که سینا برای بخش طولانی از دوران حرفهای خود به خاطر کار در رینگ مورد انتقاد قرار گرفت، حتی سرسختترین دشمنانش نیز مجبور شدند در نظر خود تجدید نظر کنند، زیرا این استعداد مدام در حال پیشرفت بود و نشان میداد که او استاد رینگ است، نه فقط استاد میکروفون. سینا یکی از استعدادهای نادر و تکرارنشدنی است که حق دارد خود را یک نماد بنامد، نه تنها به خاطر سختکوشی که به WWE اختصاص داده است، بلکه به خاطر مسابقات استثنایی که در آنجا انجام داده است.در این مقاله قصد داریم به بهترین مسابقات جان سینا در طول کریرش اشاره کنیم.
10_جان سینا در مقابل سزارو – مسابقه قهرمانی کمربند ایالات متحده
برخی از بهترین مسابقات دوران حرفهای جان سینا در دوران چهارمین قهرمانیاش در ایالات متحده رقم خورد، دورانی که او هر هفته در راو یک چالش آزاد برگزار میکرد. اگر حداقل یکی از این مسابقات ذکر نشود، این لیست بیاهمیت خواهد بود و شاید بهترین مسابقه در آن مرحله از چالش آزاد ایالات متحده، درگیری کوچک او با سزارو بود. هفته قبل، این دو در یک مسابقه کلینیکی شرکت کردند که توسط کوین اونز قطع شد و اونز باعث شد که سوپرمن سوئیسی در حالی که تنها چند ثانیه با کسب عنوان قهرمانی فاصله داشت، از مسابقه حذف شود.
سایبورگ سوئیسی از رد شدن برای دومین هفته متوالی خودداری کرد، بنابراین به افتخار هفته چهارم ژوئیه، یک مسابقه مجدد برگزار شد. هیچ چیز به اندازه شرکت محبوبترین کشتیگیران این شرکت و یکی از بهترین تکنسینهای داخل رینگ در یک شاهکار مطلق، برای تجلیل از کمربند مناسب نبود.
9_جان سینا در مقابل دنیل برایان – مسابقه قهرمانی WWE
یکی از بهترین ویژگیهای جان سینا این است که میداند چه زمانی تا حد امکان نقش حامی را بازی کند. او شاید در اوج دوران حرفهایاش هرگز به طور کامل در این مسابقه شرکت نکرده باشد، اما میدانست چه زمانی باید تشخیص دهد که حریف است و در عین حال که بیبیفیس باقی میماند، چگونه از او پیروی کند. این یکی از آن نمونههاست. در همان آغاز جنبش «بله!»، دنیل برایان در هر نوبت از بازی، تماشاگران را تحت فشار قرار میداد، بنابراین سینا بیش از حد معمول، عملاً حامی او بود که هواداران او را هو میکردند.
در همین حال، سینا در داستان مسابقه چیزی برای اثبات داشت، به حریفی که به توانایی کشتیگیری او شک داشت و به هوادارانی که او را در حال کشتی گرفتن با کسی که بهترین کشتیگیر درون رینگ روی کره زمین محسوب میشد، تماشا میکردند. قهرمان WWE طوری مسابقه را پیش برد که انگار یک ضربه بزرگ روی شانهاش دارد. این پویایی همراه با توانایی واقعی هر دو مرد، یک مسابقه شاهکار را رقم زد. پس از آن دیگر کسی برای سینا شعار «تو نمیتوانی کشتی بگیری» سر نمیداد.
8_جان سینا در مقابل راب ون دام – مسابقه قهرمانی WWE
صحبت از این شد که جان سینا میتواند تا جایی که میتواند بدون اینکه واقعاً بچرخد، به حریف نزدیک شود، نسخه ۲۰۰۶ برنامه One Night Stand، تا حد زیادی، نزدیکترین مسابقهای است که این مرد به یک حریف نزدیک شده است. هیچ چیز کاملاً شبیه جان سینا در قلمرو دشمن نیست. از لحظهای که او با کلاه پایین کشیده وارد سالن همرشتاین شد و به جمعیتی متخاصم نزدیک شد که اگر برنده میشد، واقعاً شورش میکردند، مشخص بود که دکتر توگانومیکس در آن گیر افتاده است.
با تمام بردهای ممکن، این سینا بود که از وارد کردن خسارات سنگین به راب ون دام محبوب به امید حفظ قهرمانی WWE خود دریغ نمیکرد. از آنجایی که ECW با نزدیک شدن به احیای رسمی خود به شدت به قهرمانی جهان نیاز داشت، این آخرین چیزی بود که کسی میخواست ببیند. خوشبختانه، تماشاگران در پایان برنامه لحظه احساس خوبی را که میخواستند، به دست آوردند.
7_جان سینا در مقابل سیام پانک – برنده در رسلمنیا با دِ راک روبرو میشود
میتوان استدلال محکمی ارائه داد که سیام پانک بهترین حریف درون رینگ جان سینا است. به نظر میرسید که شیمی بین آنها همیشه در حد بهترین شرکای رقص گذشته کشتی کج (راک و آستین، فلیر و استیمبوت و غیره) است. با هر مسابقهای که داشتند، شیمی بین آنها فقط بهبود مییافت و مسابقات بهتر میشدند. انصافاً، سخت است که بتوان در مانی این د بنک از مسابقه آنها پیشی گرفت (بعداً در مورد آن بیشتر صحبت خواهیم کرد)، اما مسابقه آنها در راو چند سال بعد نزدیکترین مسابقه به این سطح است.
این مسابقه بیشتر به خاطر شوکی که با دیدن سوپراستار استریت اج که یک ضربه پایلدرایور ممنوعه را زد، در حالی که رهبر سیاناینیشن یک تیکداون قیچی سر را اجرا کرد، به یاد آورده میشود. با این حال، چیزی که اغلب نادیده گرفته میشود این است که به دلیل ریسکهای زیاد، انتظار و احساسی که در مسیر رسیدن به گرندست استیج داشت، مسابقهای با این کیفیت چقدر آسان در کارت مانیا بیربط به نظر نمیرسد.
متأسفانه، این همچنین آغاز پایان اولین حضور پانک در WWE بود، زیرا نتیجه این مسابقه او را از مسابقه اصلی رسلمنیا که بیش از هر چیز دیگری آرزویش را داشت، محروم کرد.
6_جان سینا در مقابل ایجی استایلز
جان سینا به همان اندازه که با حضورش در رسلمنیا شناخته میشود، با حضورش در سامراسلم نیز شناخته میشود، اگر نگوییم بیشتر. به همین دلیل، در سال ۲۰۱۶، وقتی زمان رویارویی او با جان سینا در PPV مخصوص به خودش فرا رسید، همه نگاهها به ایجی استایلز بود. این بزرگترین آزمون استایلز از زمان ورودش به WWE بود: رویارویی با Face That Runs the Place در دومین نمایش بزرگ سال.
هر کسی که قبل از WWE با کار The Phenomenal One آشنا بود، میدانست که او چنین مسابقهای را در کارنامه خود دارد، اما اگر کسی که با استایلز آشنا نبود، تماشاگر این مسابقه بود، برخورد سبکهای او و سینا مقدمهای عالی برای آن بود. اولین مسابقه انفرادی آنها پر از تداخل بود، اما این مسابقه به هر دو نفر اجازه داد تا نفس بکشند و از فضای پرشور لذت ببرند.
5_جان سینا در مقابل اوماگا – مسابقه آخرین مرد ایستاده
جان سینا مردی با لقبهای فراوان است، اما یک لقب در رزومه او وجود ندارد و آن هیولاکش است. او اغلب خود را در حال نبرد با غولهایی مانند گریت کالی، مارک هنری و به ویژه اوماگا در یک مسابقه آخرین مرد ایستاده میدید. بولدوزر ساموآیی نه پین شده بود و نه سابمیت شده بود، چه برسد به اینکه واقعاً مسابقهای را باخته باشد، بنابراین وضعیت ضعیفتر بودن سینا واقعاً مورد آزمایش قرار گرفت.
معمولاً وقتی شخصیت ضعیفتر او در معرض خطر است، سینا تمایل دارد خود را مانند شیر آبی که در حال چکه کردن است، در این دوران ببیند، چه در طول مسابقهای مانند این یا مسابقه I Quit با JBL. سینا هرگز از خونریزی نمیترسید و وقتی این کار را میکرد، تماشای مبارزه او از پایین، تماشاییتر و هیجانانگیزتر میشد، و به راحتی میتوانست در آن غرق شود. وقتی سینا خونریزی میکرد، تماشاگران میدانستند که در حال تماشای چیزی خاص هستند و این هم از این قاعده مستثنی نبود.
4_جان سینا در مقابل رندی اورتون – مسابقه قهرمانی WWE من ترک میکنم
جان سینا و رندی اورتون به طرز مشهوری در کشتی با هم رفیق هستند. آنها بارها با هم کشتی گرفتهاند. برخی از طرفداران از این واقعیت در مورد آنها متنفرند و میگویند که به خصوص در سال ۲۰۰۹ بود که پویایی آنها شروع به کسل شدن کرد. با این حال، برخی به همین مسابقه به عنوان مدرکی اشاره میکنند که چرا مسابقات آنها هر بار که روی صفحه تلویزیون بودند، باید دیده میشد.
این مسابقه در واقع نمونه خوبی از نه تنها شیمی آنها، بلکه بهترین ویژگیهای شخصیت فردی آنهاست: انعطافپذیری سینا و رگه خشونت بیحد و حصر اورتون. در این مسابقه من ترک میکنم، اورتون در حال عذاب دادن سینا است، حتی از نظر جسمی او را شکنجه میدهد، و سینا قادر است در برابر هر ذره مجازات مقاومت کند.
3_جان سینا در مقابل ادج – مسابقه قهرمانی TLC WWE
اگر رندی اورتون رفیق درون رینگ جان سینا باشد، ادج باید بهترین حریف داستانی سینا باشد. از نظر شخصیتی، شما دو مرد دارید که کاملاً در تضاد با یکدیگر هستند. یکی الگوی خانوادهدوستی است که از ارزشهای اخلاقی برجستهای حمایت میکند، دیگری یک حیوان مهمانی درجه R است که برای عیاشی و تا حد امکان نفرتانگیز زندگی میکند. هر زمان که این دو با هم ملاقات میکردند، داستانسرایی فوقالعادهای شکل میگرفت و بخش زیادی از این داستانسرایی، حداقل برای لحظهای، در این نمایش به اوج خود رسید.
مسابقه آخرین مرد ایستاده در Backlash 2009 اغلب نتیجه واقعی رقابت چند ساله آنها در نظر گرفته میشود، اما مسابقه TLC آنها در Unforgiven این فصل را به پایان رساند. نکته جالب توجه در پایان یک مسابقه از قبل ستارهای، پایان این رقابت خشونتآمیز است، جان سینا بیشتر از اینکه از پیروزی در سومین قهرمانی جهان خود احساس غرور کند، غمگین به نظر میرسد، تقریباً تا جایی که از اینکه مجبور شده برای پیروزی به سطح فساد ادج تنزل کند، شرمنده است. این یک ویژگی عالی برای شخصیتپردازی در بازی است.
2_جان سینا در مقابل سیام پانک – مسابقه قهرمانی WWE
مسابقههایی وجود دارند که عالی هستند، و سپس مسابقاتی وجود دارند که به اندازه کافی عالی هستند تا دوران خود را تعریف کنند. سیام پانک در مقابل جان سینا در دسته دوم قرار میگیرد، و حتی باعث تغییر در محصول WWE همانطور که طرفداران در آن زمان میدانستند، شد. در فضایی که استعدادهای بومی و مردان تنومند را در اولویت قرار میداد، ترکیب واقعیت با کایفابه در این داستان و ستایش زیاد برای مسابقه بعدی، به نظر میرسید که الهامبخش WWE برای شروع توجه بیشتر به استعدادهای کوچکتر از مدار مستقل باشد.
اگر این فیود و مسابقه موفقیتآمیز نبود، ممکن بود امثال دنیل برایان و ست رولینز خودشان به صحنه رویداد اصلی رانده نشوند. در مورد مسابقه، درام در اوج خود بود. همه عناصر مناسب – جمعیت پرشور شیکاگو، وینس مکماهون مشتاق، جان سینا که مسئولیت محافظت از قهرمانی WWE را بر دوش خود داشت – برای یک مسابقه هیجانانگیز گرد هم آمدند.
1_جان سینا در مقابل شان مایکلز
در مسیر Backlash، قرار بود دو نیمه از رویداد اصلی آن نمایش، Fatal Four-Way، به صورت تک نفره برگزار شود. با این حال، رندی اورتون در مقابل اج این اتفاق نیفتاد زیرا در کمال تعجب، مسابقه ساعت دوم Shawn Michaels در مقابل جان سینا در Earl’s Court لندن که تمام بلیطهایش فروخته شده بود، ۵۵ دقیقه و ۴۹ ثانیه طول کشید. تقریباً به مدت یک ساعت، ۱۳۳۲۰ انگلیسی در حالی که قهرمانان سابق تگ تیم جهان یک مسابقه کلاسیک فوری را اجرا میکردند، ایستاده بودند.
روانشناسی درون رینگ، این مسابقه را به طور ویژهای سرگرمکننده کرد، زیرا اشارات ظریفی به مسابقه Mania آنها وجود داشت و نشانههایی مبنی بر اینکه هر دو مرد از اشتباهات گذشته خود در آن مسابقه درس میگیرند و در حال ایجاد ضدحملات جدید برای یکدیگر هستند، وجود داشت. توانایی کشتی جان سینا در این دوره مورد بررسی قرار گرفت، اما او با مقاومت یک ساعته در مقابل Iron Man اصلی WWE، خود را ثابت کرد.
نظرات کاربران