نقد و بررسی بازی Silent Hill: The Short Message

نقد و بررسی بازی Silent Hill: The Short Message

نقد و بررسی بازی Silent Hill: The Short Message

Silent Hill: The Short Message یک بازی ترسناک اول شخص است که بر اساس ایده حلقه زمانی بنا شده است که شخصیت اصلی عذاب دیده اش در آن گرفتار شده است. اگر این آشنا به نظر می رسد، صبر کنید تا آن را بازی کنید. این بازی آشکارا از PT (یا “تیزر قابل بازی”)، دمو چریکی هیدئو کوجیما برای عنوان Silent Hill منتشر نشده ای که زمانی روی آن کار می کرد، الهام گرفته شده است. Short Message، کونامی نیست که داستان PT را بدون کارگردانش اجرا کند. این یک ورودی کاملاً جدید به این سری است که به نوعی نقطه پرش برای بازیکنانی است که با سری ترسناک قبلی که به خواب زمستانی فرو رفته آشنایی ندارند. نه به هیچ ورودی گذشته ای وابسته است و نه تیزری برای قسمت آینده.

با زمان تقریبی ۹۰ دقیقه، تعهد زمانی آن کوتاه است، تعهد مالی آن وجود ندارد، و با این حال هنوز نمی توانم آن را توصیه کنم زیرا در نهایت احساس یک کاریکاتور از خود به دست می دهد و ممکن است خاطرات شما را از آنچه برای مدتی بهترین سری این ژانر بود تلخ کند. یا بیشتر تلخ کند.

Short Message در Silent Hill اتفاق نمی افتد، اما توضیح می دهد که چرا اینطور است و سعی می کند داستانی را تعریف کند که تمام گزینه های معمول را بررسی کند. شخصیت اصلی که نقش یک راوی غیرقابل اعتماد را بازی می کند؟ تیک بزنید. وحشت هایی که هر زمان که شخصیت به دنیای دیگر ماوراء طبیعی فرو می رود افزایش می یابد؟ بله. یک پیچش که همه چیز را که قبل از آن دیده اید دوباره تعریف می کند؟ البته. اینها را می توان عناصر غیر قابل مذاکره هر بازی با نام Silent Hill در نظر گرفت، اما این فرمول در Silent Hill 2 تازه به نظر می رسید، در Silent Hill Homecoming همچنان لذت بخش بود، و در Silent Hill Downpour واضح بود – اما نه، تصور می کنم، بازی را خراب کننده. با این حال، در The Short Message، فقط بازی شده به نظر می رسد، مانند اینکه گزارش کتاب را فقط با استفاده از Spark Notes می نویسد، Silent Hill را به عنوان یک زندان متافیزیکی برای یک متخلف شکنجه شده درک می کند و کوتاه ترین مسیر ممکن را برای گفتن آن داستان طی می کند.

با اشاره به یک رویداد جهانی درون بازی با عنوان “پدیده Silent Hill”، بازی توضیح می دهد که مکان های ناامیدی قبل از اینکه اوضاع حتی بدتر شود، در مه پوشیده شده اند. در اصل، بازی پیشنهاد می کند، شما می توانید یک Silent Hill در هر جایی داشته باشید، حتی در شهر عجیب و غریب آلمان پر از نوجوانان ژاپنی که بازی در آنجا تنظیم شده است. این زمانی که Silent Hill هرگز واقعاً به عنوان مکانی در همان مکان فیزیکی در نظر گرفته نشده است، مانند یک افزودنی احمقانه به داستان به نظر می رسد. Silent Hill دقیقاً یک شهر نبود، بلکه بیشتر حال و هوا بود، اما The Short Message این رویکرد را گیج می کند، یا شاید عمداً آن را برای بدتر بازسازی می کند.

این جزئیات سطحی از آنچه Silent Hill بوده و همانطور که استنباط می کنم “باید باشد”، با یک فیلمنامه ای که فاقد زیر متن یا ظرافت و به ح درجه ای آزار دهنده است، بدتر می شود. شخصیت ها با دقت چنان ذهنیاتشان را بیان می کنند که هیچ چیز را نگفته باقی نمی گذارند. به عنوان بازیکن، هیچ فضایی برای سوء تفاهم، تأمل در نیت شخصیت ها یا گمراه شدن به غیر از یک راهی که بازی سعی می کند آن را انجام دهد، وجود ندارد، که احتمالاً همان راه واضحی است که بعد از چند دقیقه بازی آن را خواهید دید.

نقد و بررسی بازی Silent Hill: The Short Message

نقد و بررسی بازی Silent Hill: The Short Message

Short Message در روایت خود به دنبال معنا است و داستان تاریکی را در مورد خودآزاری، قلدری و یک ساختمان محکوم به فنا که از خودکشی های مکرر دختران جوان رنج می برد، روایت می کند. هسته ای از چیزی در آن وجود دارد که ارزش کاوش دارد، اما باید با ظرافت انجام شود. به جای نقاشی با رنگ های زنده برای خلق چیزی تکان دهنده که هم مخاطب خود را می ترساند و هم پیام مورد نظر خود را تا خط پایان می برد، بازی مانند یک شلنگ آتش نشانی با دو تنظیم به نظر می رسد: کلیشه ها و پوچ گرایی.

با افت فریم ریت مکرر که بازی را بی وقفه بین ۴۰ تا ۶۰ فریم در ثانیه در نوسان نگه می دارد، بازی از نظر فنی نیز بهینه به نظر نمی رسد. با توجه به رویکرد کاملاً خطی و محیط ها یا جلوه های محدود، به نظر من عجیب است که بازی نمی تواند عملکرد ثابتی را حفظ کند.

اما بازی فقط یک چشم درد فنی نیست. این یک داستان خانه جن زده بیش از حد آشنا است که دانه های PT را می گیرد اما فقط میوه های پوسیده را به بار می آورد. در واقع، The Short Message از انبوه بازی های شبیه PT که از زمان انتشار دمو فوق سری کوجیما در PS4، استیم و سایر پلتفرم ها را پر کرده اند، قابل تشخیص نیست. با توجه به اینکه چقدر قلمرو آشنا را بازگو می کند، اما در حد کمتری چشمگیر است، در واقع بدتر از برخی از بازی های دیگر است که بازی کرده ام.

به عنوان مثال، محیط ها می توانند در لحظه ای که از آنها دور می شوید تغییر شکل دهند، به طوری که حس گمراهی a la Layers of Fear را به بازی القا کنند. اما در حالی که آن بازی این ویژگی را با نمایش های خارق العاده الهام گرفته از دوریان گری ارتقا داد، جایی که بالا و پایین بود و محیط بازی عملاً حول محور بازیکن زنده شد، The Short Message تمایل دارد فقط یک راهرو را با دیگری عوض کند. تقریباً تمام قسمت بازی که در خارج از دنیای دیگر اتفاق می‌افتد در راهروهای فرسوده پر از گرافیتی وجود دارد که در آن هر راهرو شبیه هم به نظر می‌رسد. صحنه‌های زنده گاه به گاه فقط به دلیل اینکه هر صحنه‌ای که با افراد واقعی اجرا می‌شود در همان فضای سفید بدون ویژگی اتفاق می‌افتد، یکنواختی را دوباره رنگ می‌کنند.

Short Message همچنین از صداهای بدون بدن برای یادآوری خاطراتی که با برداشتن یادداشت ها و سرنخ های دیگر در طول داستان قفل آنها را باز می کنید، استفاده می کند. اگرچه این یک کرایه بازی ویدیویی بسیار استاندارد است، اما من هنوز هم فکر می کنم می توان آن را به خوبی انجام داد، مانند سری Amnesia. اما کیفیت هم نویسندگی و هم بازیگری گاه به گاه می تواند این لحظات را در The Short Message ناخواسته خنده دار کند، مثلاً زمانی که با یک پیتزا تعامل داشتم و توسط خاطره یک مادر ناامید مورد سرزنش قرار گرفتم.

بازی‌های شبیه PT به ندرت تأثیرات خود را پنهان می‌کنند و در عوض انتخاب می‌کنند که به آنها تکیه کنند تا سعی کنند مانند PT آتش بگیرند، اما در مورد The Short Message، هم داستان و هم گیم‌پلی آن را در جایگاهی به مراتب بدتر از سایر تقلیدها قرار می‌دهند. این بازی کلیات PT را ارائه می‌کند – یک حلقه زمانی، یک آزار، برخی راهروهای تنگ و حتی یک نوزاد در معرض خطر مرگبار – اما هیچ یک از وحشت‌های سرگیجه‌آور را ارائه نمی‌کند.

همانطور که The Short Message نمی فهمد چه چیزی PT را خاص کرد، و چه چیزی باعث شد بسیاری از بازی هایی که سعی کردند در آن خلاء را پر کنند فراموش نشدنی شوند، به نظر می رسد The Short Message موفقیت های ثابت شده خود Silent Hill را نیز درک نمی کند. در دنیای دیگر که قبلاً نمادین بود، شما از یک هیولا غیرقابل کشتن بدون هیچ وسیله ای برای دفاع از خود به جز توانایی دویدن فرار خواهید کرد. این یک trope بازی ترسناک مدرن را به سریالی که زمانی با افتخار پایه و اساس بسیاری از بازی های آینده را اختراع کرد، اعمال می کند و به نوبه خود، بازیکنان را از آنچه که اغلب بهترین جنبه این سری بوده است، عبور می دهد.

نه تنها شما نمی توانید بخش زیادی از دنیای دیگر را کاوش کنید، که در بازی های گذشته به ایجاد فضایی غم انگیز و در شان این ژانر کمک کرده است، بلکه حتی نمی توانید از دویدن دست بردارید. هیولا در این صحنه ها همیشه شما را تعقیب می کند تا زمانی که از یک آستانه نامرئی عبور کنید، فرار کنید و صحنه بعدی را آغاز کنید.

حتی اگر قرار باشد اینطور باشد، من از تعقیب و گریز هیولا در ژانر وحشت خسته نشده ام، اما The Short Message در انجام این کار شکست می خورد. این سکانس ها در بازی رایج هستند و با توجه به اینکه تمایل به داشتن یک مسیر درست و چندین مسیر اشتباه دارند، به سرعت خسته کننده می شوند و منجر به شکست های مکرر آزمون و خطا با نقاط بازرسی می شوند که بازیکنان را به ابتدای کار باز می گردانند.

در حالی که در ابتدا متوجه شدم که این لحظات کمی تنش در من ایجاد می کنند، همانطور که یک بازی ترسناک موثر باید ایجاد کند، اما به زودی هر بار که راهروها به دنیای دیگر نارنجی سوخته تبدیل می شدند، تسلیم ناامیدی شدم، زیرا می دانستم این به معنای حدس و گمان بیشتر با مجازات های شدید در پیش است. موسیقی صنعتی خشن تنظیم شده توسط افسانه سری Akira Yamaoka و هیولای واقعاً ترسناکی که در شکوفه های گیلاس پوشیده شده است، طراحی شده توسط Masahiro Ito به طور مشابه تحسین شده، تنها نقاط روشن بازی هستند و به این بخش های ناامید کننده کمک می کنند تا کمی به یاد ماندنی تر شوند.

با این حال، یک Silent Hill جدید باید چیزی بیشتر از یک موسیقی متن و یک هیولای جالب باشد. بهترین تلاش های این سری با داستان های فراموش نشدنی همراه است که به نظر می رسد بر اساس منطق رویایی گیج کننده عمل می کنند که بازیکنان را در هر نوبت به زیر سوال می برد که چه چیزی را می بینند. The Short Message از سر ناامیدی خواهان درک شدن است و فاقد نوآوری است، و هیچ فضایی برای تفسیر، هیچ حس رمز و راز باقی نمانده و هیچ تاثیر قوی ای برای کسی که ممکن است برای اولین بار یک بازی Silent Hill را بازی کند، باقی نمی گذارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *