SSDها نسبت به هارد دیسکهای چرخشی بسیار قابل اعتماد هستند، اما باز هم تعداد محدودی بازنویسی را میتوانند تحمل کنند تا اینکه شروع به خراب شدن کنند. این در سطح سلول به سلول اتفاق میافتد، نه اینکه کل درایو پس از مدتی خراب شود. SSDها دادهها را به روشهای مختلف با چندین گزینه ذخیره میکنند: سلول تکی (SLC) یا سلول چند سطحی (MLC) که میتواند به سلول سهسطحی (TLC) و سلول چهار سطحی (QLC) تقسیم شود. SLC به عنوان بادوامترین اما گرانترین نوع شناخته شده است، در حالی که QLC فضای ذخیرهسازی زیادی را با دوام کمی کمتر ارائه میدهد.
بیشتر SSDها میتوانند برای مدت طولانی دوام بیاورند و احتمالاً قبل از اینکه بخواهید از آنها استفاده نکنید، خراب میشوند. به عنوان مثال، یکی از بهترین SSDها، Crucial T705 SSD از 1200 ترابایت تا 2400 ترابایت نوشتن (TBW) را پشتیبانی میکند قبل از اینکه نیاز به تعویض داشته باشد. با این حال، برخی کارها وجود دارد که میتوانید برای کاهش نوشتن روی درایو خود انجام دهید تا از سختافزار جدید رایانه خود بهتر محافظت کنید.
کاهش نوشتنهای غیر ضروری روی SSD
راه اصلی برای افزایش طول عمر SSD شما کاهش تعداد دفعات نوشتن روی آن است. یعنی ذخیره دادهها بیشترین تأثیر را بر طول عمر کلی دستگاه شما دارد. در حالی که مقداری تغییرپذیری وجود دارد، سازندگان SSD رقمی به نام TBW را در مشخصات گنجاندهاند تا نشان دهند که درایو باید چند بار نوشته شود تا قابل اعتماد باقی بماند. برخی از SSDها کاملاً پایین هستند، مانند 300TBW، اما مدلهای گرانتر میتوانند بیش از 1000TBW باشند.
همانطور که توسط CNET توضیح داده شد، یکی از راههای کاهش نوشتن روی SSD شما، خاموش کردن خواب زمستانی در ویندوز است. هنگام خواب زمستانی، ویندوز محتوای رم شما را روی SSD ذخیره میکند تا بتواند هنگام خارج شدن از خواب زمستانی به سرعت از سرگیری شود. در حالی که این میتواند برای صرفهجویی در مصرف انرژی مناسب باشد، اما نیاز دارد که کامپیوتر دادههای زیادی را روی درایو شما بنویسد. اگر رایانه خود را چندین بار در روز به خواب زمستانی میبرید، میتواند واقعاً جمع شود.
به طور مشابه، سیستمعاملها میتوانند از بخشی از درایو شما به عنوان حافظه مجازی استفاده کنند. به عنوان مثال، اگر حافظه شما تمام شد، سیستم عامل میتواند از این حافظه مجازی برای ادامه کار بدون مشکل استفاده کند. اگر تا به حال سعی کردهاید فضای درایو خود را خالی کنید و با فایلی بزرگ به نام pagefile.sys مواجه شدهاید، این فضای رزرو شده برای حافظه مجازی است.
شما میتوانید حافظه مجازی خود را در ویندوز با استفاده از تنظیمات سیستم مدیریت کنید. به طور پیشفرض، ویندوز دادههایی را روی درایو یا درایوهای شما برای پاسخگویی به نیازهای سیستم تخصیص میدهد، اما میتوانید مقدار و درایو سفارشی را در صورت تمایل تنظیم کنید. به طور طبیعی، یک راه حل برای این مشکل، اضافه کردن رم بیشتر به سیستم شما در صورت امکان است، بنابراین نیازی به نوشتن زیاد روی درایو شما نخواهد بود. اگر درایو دیگری در سیستم خود دارید، میتوانید درایوی را که میخواهید استفاده کنید انتخاب کنید.
از درایو دیگری برای برنامههایی با نوشتن زیاد استفاده کنید
اگر شما یک ویرایشگر ویدیو یا تصویر هستید، انتخاب زیادی برای نوشتن زیاد روی درایو خود ندارید. برای مثال در ویرایش ویدیو، میتوان برای عملکرد بهتر، فوتیج پروکسی ایجاد کرد و برای نمایش ویرایشها بدون افت فریم، فوتیج پیشنمایش ایجاد کرد. همه اینها نیاز به نوشتن نسبتاً زیادی روی درایو شما دارد. در برنامهای مانند Adobe Premiere Pro، میتوانید با انتخاب یک دیسک خراش هنگام شروع پروژه خود، انتخاب کنید که این موارد کجا ذخیره شوند.
اگر مرتباً به صورت دستی ذخیره میکنید، همچنین میتوانید مطمئن شوید که روی درایوی با دوام بالا یا درایوی که ارزش کمتری دارد ذخیره میکنید.
هارد را خنک نگه دارید
برخی از بهترین SSDها با هیتسینک عرضه میشوند و این چیزی بیش از یک تزئین برای جذب گیمرها است. SSDها دارای فلش NAND، یک کنترلر و گاهی اوقات یک حافظه پنهان DRAM هستند. برای اینکه SSD بهترین عملکرد را داشته باشد، باید در محدوده دمایی خاصی باقی بماند. SSDهای جدید PCIe 5.0 بیشتر از همیشه به هیتسینک نیاز دارند و حتی در صورت گرم شدن بیش از حد ممکن است خاموش شوند. در حالی که ممکن است با این رویدادها شاهد خرابی NAND خود نباشید، ممکن است دادههایی را که ذخیره نشدهاند از دست بدهید.
برای اینکه قطعات رایانه شما به درستی کار کنند، مطمئن شوید که خنکسازی کافی برای نوع درایوی که نصب میکنید دارید. برخی از درایوهای قدیمی به هیتسینک نیاز ندارند، اما با بسیاری از مادربردهایی که دارای هیتسینک داخلی هستند، بهتر است مطمئن شوید که آن را به درستی نصب کردهاید و پدهای حرارتی با SSD و هیتسینک در تماس هستند.
نظرات کاربران