فرنچایز ترمیناتور به همتای متوسط بودن تبدیل شده است. به جز چند استثنای قابل توجه، این مجموعه شامل چندین فیلم بد و یک سریال تلویزیونی ناتمام است. حتی Terminator: Dark Fate، با وجود اینکه فیلم مناسبی بود، نتوانست جو کثیف و سایبرپانک نسخه اصلی یا لحظات پر از اکشن T2: Judgment Day را تکرار کند. بنابراین، نباید تعجب کرد که انتظارات ما از Terminator Zero نتفلیکس – یک تکرار بالقوه ضعیف دیگر از یک فرنچایز محبوب سابق – چندان بالا نبود. همانطور که مشخص شد، این سریال انیمیشن محکم نه تنها به میراث این فرنچایز احترام می گذارد، بلکه دیدگاهی منحصر به فرد از داستان تثبیت شده آن ارائه می دهد.
با وجود اینکه Terminator Zero در ژاپن دهه 90 میلادی اتفاق می افتد، نه در ایالات متحده، همچنان با روشی معمول آغاز می شود. یک ترمیناتور به گذشته فرستاده می شود تا دانشمند مالکوم لی (با صدای یویا اوچیدا در ژاپنی و آندره هلند در انگلیسی) را قبل از اینکه بتواند کوکورو (آتسومی تانزاکا/روزاریو داسون) را مستقر کند، ترور کند. این رقیب Skynet – سیستم هوش مصنوعی یاغی که در سال 2022 تقریباً بشریت را نابود کرده است – قرار است تا سال 1997 از راه اندازی جهانی آن پیشی بگیرد. در ادامه، یک سرباز سرسخت به نام Eiko (Toa Yukinari/Sonoya Mizuno) نیز به گذشته فرستاده می شود تا به امید محافظت از لی، او را متقاعد کند که برنامه هایش بیش از آنکه مفید باشد، مضر خواهد بود. این اساساً همان چیزی است که طرفداران از هر چیزی مرتبط با ترمیناتور انتظار دارند؛ چه خوب چه بد، سازنده سریال، ماتسون تاملین، اطمینان حاصل کرد که Terminator Zero در مسیر فلزی پیشینیان خود قدم بردارد.
چند قسمت اول ترمیناتور صفر تا حدودی فرمولیک هستند. خوشبختانه، این نمایش خیلی زود وارد قلمرو جدیدی می شود. برای مثال، این اولین باری است که مفهوم چند خط زمانی به طور رسمی مورد توجه قرار می گیرد – Terminator Genisys به خط زمانی واحد و تغییر یافته اشاره می کند اما در مورد تقسیم آن به رشته های مختلف چیزی نمی گوید. نکته جالب این است که این موضوع رویدادهای قبلی را نفی نمی کند. در عوض، Zero به رویدادهایی اشاره می کند که باعث پارادوکس های زمانی این فرنچایز شدند، به گونه ای که به هر تأثیری که ممکن است بر داستان ترمیناتور داشته باشند احترام می گذارد. این یک نوشتن هوشمندانه است که به ارتقای اهمیت کانونی نمایش کمک می کند و در عین حال وزن را به مشکل اولیه Eiko اضافه می کند. تصمیم او برای بازگشت به گذشته، پس از فهمیدن اینکه هرگز به زمان حال باز نخواهد گشت، هم دلخراش و هم ستودنی است.
Terminator Zero کار بزرگی در بررسی مزایای سفر به گذشته انجام می دهد، اینکه انسان ها (و ماشین ها) در تلاش های خود برای تغییر آینده تثبیت شده چقدر اشتباه می کنند و چرا ظهور Skynet همیشه به عنوان یک نتیجه اجتناب ناپذیر به نظر می رسید. همچنین موضوعات جالبی در مورد روابط خانوادگی و معنای واقعی موجود بودن را به نمایش می گذارد. هر زمان که نمایش بیش از حد از طرح کلی ترمیناتور پیروی کند، اشتباه می کند؛ این نمایش هم باید پارادوکس زمانی/سوراخ داستانی خود را شامل می شد. با این حال، لحن غم انگیز و سنگین Terminator Zero است که واقعاً آن را متمایز می کند. آینده جنگ زده Eiko تاریک است. گذشته با توجه به اینکه یک فاجعه بزرگ تا سرنوشتی ظاهراً بدتر فاصله دارد، چندان بهتر نیست. همچنین تهدید مداوم قاتل عنوان شده وجود دارد، مشکلی که Eiko و شرکت برای آن آماده نیستند.
در حالی که چندین تیراندازی و آسیب جانبی زیادی وجود دارد، تأکید بر رویکرد منظم و اغلب بی رحمانه ترمیناتور در جنگ است. جمجمه ها خرد می شوند، ستون فقرات شکسته می شود و اندام ها از بدن جدا می شوند. هنگامی که تصمیم می گیرد سلاحی را بردارد، اوضاع بسیار بدتر می شود؛ از آنجایی که سلاح گرم زیادی برای تصاحب در ژاپن وجود ندارد، به غیر از آنچه توسط نیروهای انتظامی استفاده می شود، ترمیناتور از یک کمان اصلاح شده به طور موثری استفاده می کند.
حضور چشمگیر ترمیناتور و جو غم انگیز Zero به فیلم اصلی جیمز کامرون در نحوه استفاده از عناصر هیجان انگیزتر و در برخی موارد، مبتنی بر وحشت، از داستان آن بازمی گردد. واقع گرایی خشن به جای نمایش بزرگ وجود دارد، که باعث می شود لحظات امیدوار کننده نمایش احساس به دست آمده داشته باشد. پس از دیدن جهنمی که در آن قرار گرفته اند، آسان است که برای انسان ها و متحدانشان ریشه دواند – و به لطف صداگذاری خوب و برخی دیالوگ های خوب نوشته شده.
هر دو گروه بازیگران آمریکایی و ژاپنی Terminator Zero عالی هستند، با تفاوت های جزئی در اجراهای خود در یک صحنه خاص. داسون در نقش هوش مصنوعی کوکورو عالی به نظر می رسد، حتی اگر او گرمایی به این نقش بیاورد که گاهی ماهیت رباتیک شخصیت او را فاش می کند. تصویرسازی پرشور یوکیناری از Eiko در لحظات وحشتناک در مقایسه با میزو برجسته تر است. در واقع، همه چیز به اولویت بستگی دارد؛ جدا از متن تاخیری هنگام استفاده از زیرنویس، مشکلی که می تواند به خود نتفلیکس نسبت داده شود، هیچ “انتخاب اشتباهی” وجود ندارد.
انیمیشن Terminator Zero همیشه به خوبی عمل نمی کند. بیشتر اوقات خوب به نظر می رسد، با خطوط قوی و رنگ های خاموش که بازتاب دهنده حس ترس کلی نمایش است. با این حال، مواقعی وجود دارد که نرخ فریم به نظر می رسد تغییر کند. انیمیشن لگ می شود و شخصیت ها به جای حرکت روان، لکنت می کنند. این با ترمیناتور کار می کند زیرا او یک سایبورگ است، اما می تواند برای انسان ها بسیار ناخوشایند باشد.
Terminator Zero یک سریال انیمیشن سرگرم کننده است که در زمانی که به سمت مناطق جدید متمایل می شود، درخشان ترین حالت خود را دارد. این سریال دارای بازیگران با استعداد، طرحی جذاب و انیمیشن محکمی است که گاهی اوقات کیفیت آن کاهش می یابد. این سریال همچنین توضیحاتی معتبر برای پارادوکس های زمانی (یا در برخی موارد، سوراخ های داستانی) موجود در فیلم های ترمیناتور ارائه می دهد. این سریال چند نقطه ضعف دارد، به ویژه در تمایل خود به تغییر نکردن اصول این فرنچایز؛ همه داستان ها نیازی نیست که دقیقاً به یک شکل شروع شوند. و در حالی که کار بسیار خوبی در تصحیح فیلم های گذشته انجام می دهد، با معرفی پارادوکس زمانی خود نیز دچار مشکل می شود. با این حال، Terminator Zero ثابت می کند که برای این فرنچایز مکان های جدیدی برای رفتن فراتر از داستان های مرتبط با Sarah Connor وجود دارد.
نکات مثبت
- سناریوی هوشمندانهای که داستانهای تثبیت شده را در بر میگیرد
- تیم صداگذاری خوب
- لحن غمگینی که وزن به موضوعات آن میدهد
نکات منفی
- گرفتار شدن در اصول فرنچایز
- انیمیشن میتوانست بهتر باشد
نظرات کاربران