نقد و بررسی فیلم Nobody 2: الهام از جان ویک به سبک ددپول

چهار سال پس از اینکه باب اودنکرک به شکلی غافلگیرکننده ثابت کرد که می‌تواند به طرز بی‌رحمانه‌ای دشمنان را از پای درآورد، به طوری که حتی شرتزنگر و استالونای دهه ۸۰ هم انگشت به دهان بمانند، ستاره سریال Better Call Saul با فیلم Nobody 2 در نقش «هاچ منسل» بازگشته است. گرچه این دنباله به قوت فیلم اول نیست، اما نمونه‌ای موفق از یک دنباله است که با رویکرد «همان همیشگی اما متفاوت» توانسته رضایت تماشاگران را جلب کند.

در فیلم اول متوجه شدیم که هاچ یک قاتل حرفه‌ای دولتی بوده که زندگی جدیدی را به عنوان یک همسر و پدر در حومه شهر آغاز کرده است. در Nobody 2، هاچ دوباره به زندگی سابق خود بازگشته تا بدهی‌ای را تسویه کند. اما زمانی که او برای استراحت و دوری از درگیری‌های روزمره، خانواده‌اش را به تعطیلات می‌برد، به طور تصادفی در یک شهر کوچک با یک سندیکای جنایتکار خطرناک روبرو می‌شود.

• نقد فیلم Heads of State 2025: اکشن جذاب، کمدی ناموفق
• نقد و بررسی فیلم Jurassic World Rebirth: آیا این بازگشت واقعا لازم بود؟

الهام از جان ویک و تغییر به سبک ددپول

فیلم اول Nobody با فیلم‌نامه‌ای از درک کولستاد (نویسنده John Wick) و به تهیه‌کنندگی دیوید لیچ (یکی از کارگردانان John Wick)، به شدت شبیه به این ایده بود که «اگر John Wick با بازی کمدین مشهوری مثل اودنکرک ساخته شود، چه می‌شود؟» حضور اودنکرک که مهارت‌های دراماتیکش را در Better Call Saul ثابت کرده بود، اما ریشه‌هایش به دهه‌ها کمدی برمی‌گشت، نشان می‌داد که Nobody لحنی کمدی‌تر از John Wick دارد. با این حال، فیلم با جدیت کامل، کمدی‌اش را از تناقض بین زندگی آرام حومه شهر و خشونت فزاینده اطراف هاچ بیرون می‌کشید. صحنه‌های اکشن هاچ با دشمنانش بسیار خشن و هیجان‌انگیز بود، اما لحن کنایه‌آمیز فیلم به مخاطب می‌فهماند که این خشونت‌ها هدف کمدی دارند.

اما اگر Nobody از لحاظ لحن و اکشن، از John Wick الهام گرفته بود، اکشن Nobody 2 (که آن هم توسط کولستاد و آرون رابین نوشته شده) بیشتر شبیه به فیلم Deadpool است که لیچ نیز در ساخت آن نقش داشته. در این فیلم، خشونت افراطی به سمت فضاهای کارتونی و مضحک سوق داده می‌شود. صحنه‌ها هنوز هم بی‌رحمانه و پرتنش هستند و گاهی حتی از فیلم اول خونین‌تر به نظر می‌رسند. اما این خشونت‌ها به شکلی اغراق‌آمیز نمایش داده می‌شوند که حس واقع‌گرایی و جدیت فیلم اول را از بین می‌برند. اعضای بدن منفجر شده و تکه‌تکه می‌شوند و مزدوران به شکلی فجیع و در عین حال کمدی، می‌میرند. با وجود اینکه این اکشن سرگرم‌کننده است، اما کمی از حال و هوای خاصی که فیلم اول را بسیار جذاب کرده بود، فاصله می‌گیرد.

بازی درخشان باب اودنکرک

با وجود تغییر در لحن اکشن، اودنکرک همچنان هاچ را با همان شخصیت سابق بازی می‌کند و بار دیگر ثابت می‌کند که محور اصلی این مجموعه است. بخش زیادی از جذابیت فیلم به صحنه‌هایی برمی‌گردد که هاچ تلاش می‌کند خشن نباشد، اما یک نفر از خط قرمزی عبور می‌کند که او نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد. آنچه این لحظات را موفق می‌کند، حس ناامیدی عمیقی است که اودنکرک با بازی گرم و دلنشینش به خوبی منتقل می‌کند. او به زیبایی نشان می‌دهد که هاچ فقط یک تعطیلات خانوادگی خوب می‌خواهد، اما لعنتی، مجبور است چند دقیقه‌ای وقت بگذارد و چند اراذل و اوباش را نابود کند. علاوه بر این، آموزش‌های رزمی سخت اودنکرک با تیم 87North Productions (شرکت تولیدی دیوید لیچ) نتیجه داده و او در صحنه‌های اکشن به شکلی باورپذیر و قدرتمند ظاهر می‌شود.

کارگردانی و بازیگران

تیمو جاهجانتو، کارگردان Nobody 2، که جای ایلیا نایشولر (کارگردان فیلم اول) را گرفته، رویکردی کمی متفاوت و هنری‌تر به فیلم داده که با لحن اغراق‌آمیز آن هماهنگ است. اگرچه هیچ‌کدام از سکانس‌ها به اندازه صحنه مشهور اتوبوس در فیلم اول عالی نیستند، اما لحظات هیجان‌انگیز زیادی در فیلم وجود دارد. برای مثال، صحنه‌ای که هاچ با یک شات‌گان به یک اوباش شلیک می‌کند و ما آن را از داخل یک ون پارک شده می‌بینیم، در حالی که بدن مرد به شیشه جلوی ون برخورد می‌کند.

اوج فیلم که در یک شهربازی اتفاق می‌افتد، بسیار سرگرم‌کننده و هوشمندانه طراحی شده است. این مکان با استفاده از بخش‌های مختلفی مانند خانه وحشت، استخر توپ و سرسره آبی، صحنه‌های اکشن پرتعددی را رقم می‌زند که با تله‌های مرگبار و خلاقانه‌ای همراه شده‌اند و حتی کوین مک‌کالیستر (شخصیت اصلی فیلم Home Alone) را هم حسود می‌کنند.

در میان بازیگران فرعی، خوشحال‌کننده است که خانواده هاچ، با بازی کانی نیلسن، گیج مونرو و پیزلی کادورات، ارتباط قوی‌تری با خط داستانی اصلی دارند. همچنین، کریستوفر لوید و RZA دوباره در نقش پدر و برادر هاچ که آن‌ها هم جنگجو هستند، ظاهر می‌شوند و به نظر می‌رسد از نقش‌شان لذت می‌برند، گرچه نقش RZA این بار کمی مصنوعی به نظر می‌رسد.

از شارون استون به عنوان شخصیت اصلی شرور فیلم، یعنی رئیس تبهکاران به نام «لندینا»، انتظار بیشتری می‌رفت. استون آشکارا تلاش می‌کند شخصیتی اغراق‌آمیز و دیوانه را به تصویر بکشد، اما بازی او کمی خشک و تصنعی است و تأثیر لازم را ندارد. در مقابل، جان اورتیز و کالین هنکس در نقش دو نفر از مقامات محلی که تحت سلطه او فعالیت‌های مجرمانه انجام می‌دهند، بسیار موفق‌تر هستند. کالین هنکس به ویژه در نقش کلانتر فاسد و موذی با آن مدل موی بدقواره، بازی بامزه‌ای ارائه می‌دهد.

سخن آخر

همانطور که از یک دنباله کمدی-اکشن موفق انتظار می‌رود، دومین دوره‌ مبارزات باب اودنکرک کمی احمقانه‌تر از فیلم اول شده است. در نتیجه، مقداری از جذابیت اصلی فیلم که ناشی از تقابل زندگی یک قاتل با زندگی یک شهروند عادی بود، از بین می‌رود. با این حال، تعهد اودنکرک به نقش و خلاقیت‌های تیمو جاهجانتو، این فیلم را به یک دنباله سرگرم‌کننده تبدیل کرده است که ثابت می‌کند تماشای یک کمدین افسانه‌ای که وقتی به او فشار می‌آید به یک ارتش یک‌نفره تبدیل می‌شود، همچنان لذت‌بخش است.